Storythai

WHERE ARE MY HOPES?

WHERE ARE MY DREAMS?

ME!?!?

IM A SCENE

IM A DRAMA QUEEN

ไดอารี่วันนี้ความจริงแล้วไม่ได้ตั้งใจอยากให้มันดูเศร้า หดหู่เลยสักนิด

แต่ไอเรื่องแย่ๆแบบนี้มันมักจะมาทักทายเราเสมอ จนกลายเป็นเรื่องที่ชินชาสำหรับเราไปแล้ว

มันเหมือน "เจ็บจนชิน" แต่จะดีกว่านี้หน่อยนะถ้าเวลาเจ็บ ช่วยทำให้เรารู้สึกชาไปในตัวบ้างก็ดี

มันจะได้เจ็บน้อยลง

หลายครั้งที่เราผ่านอะไรแย่ๆมา ทั้งผ่านมันมาได้ด้วยตัวเราเอง

หรือมีเพื่อนร่วมทุกข์ด้วยก้อตาม และทุกๆครั้งที่เราผ่านเวลาที่แย่ๆมาได้ เราก้อจะรู้สึกว่าเราเข้มแข็งขึ้น

แต่

พอเรื่องแย่ๆกลับมาทักทายเราอีก เรากลับยิ่งรู้สึกว่า ทำไมอะไรแบบนี้มักเกิดกะเราบ่อยจัง

เราเคยไปทำอะไรแย่กะใครไว้มากมายงั้นหรอ? แล้วทำไมเรื่องเลวร้ายชอบเข้ามาหาเราบ่อย

เราก้อไม่รู้หรอกนะว่าคนแต่ละคนเจออะไรแย่ๆกันมามากน้อยขนาดไหน

หากคิดสำหรับเราแล้ว เรารู้สึกว่าเรื่องแย่ๆมันเกิดขึ้นกะเรามากกว่าเรื่องที่ดีก็เท่านั้น

จนเราเริ่มชินและชา

อยากเกิดเป็นคนไร้ความรู้สึกได้คงดี อ่อ...ลืมบอกใครอ่านมาถึงตรงนี้อย่าเข้าใจผิดนะว่าเรื่องที่เราว่าแย่

มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับความรัก มันไม่ใช่เลยสักนิด เพราะสำหรับเราความรักเปนเรื่องที่ดีเสมอ แม้มันจะไม่สมหวังก้อตาม

จากนี้ เราก็ไม่รู้ว่าชีวิตของเราที่ดำเนินต่อไปข้างหน้า จะต้องเจอกับเรื่องอะไรบ้าง

แต่เรารู้อยู่แค่อย่างนึงว่า ไม่ว่าเราจะเจอเรื่องแย่ๆขนาดไหน เราก้อจะต้องอดทนให้ได้มากกว่าเดิมในทุกครั้ง

บางคนอาจจะมองว่ามึงมีมุมแย่ๆด้วยหรอ?

คนเราไม่มีใครเกิดมาแล้วดีหมดหรอกเว้ย แค่ให้ดีเท่าที่เป็นอยู่ก็พอ

เราเป็นคนค่อนข้างเก็บความรู้สึกนะ ถ้าไม่สนิทกันจริง ไว้ใจกันมากจริงๆคงดูไม่ออก

ว่าช่วงนั้นเรารู้สึกยังไง แล้วเวลาเศร้า เสียใจเราก้อไม่ได้แสดงออก นอกจากว่ามันทนไม่ได้จริงๆ

ความรู้สึกมันแสดงออกมาทางน้ำตาบนหน้าเราเอง

น้อยครั้งที่เราจะร้องไห้ให้คนอื่นเห็น ส่วนใหญ่ร้องแล้วอยู่กับตัวเองมากกว่า

อดีตมันลืมยาก ถ้าไม่อยากลืมก้อย่าลืม แต่อย่าไปจมปักอยู่กะมันก้อพอเนอะ

ตอนนี้เรารู้สึกแย่แต่ไม่ถึงกับจุดพีค เพราะจุดที่พีคมากเราก้อผ่านมันมาแล้ว

(และเราก้อไม่อยากเจอมันอีก)

เราขอเวลาอยู่กับตัวเองสักพัก คาดว่าคงจะดีขึ้น

เพราะชีวิตต้องเดินต่อไป เราจะทำให้ทางเดินของเราเป็น A Walk to Remember....